Loading...
ARTICLE_START
TL;DR:
- De inleiding als eerste schrijven is een veelgemaakte fout; inzicht in de structuur van een onderzoek kan een desk rejection (directe afwijzing) en eindeloze revisierondes voorkomen.
- Het volgen van de IMRaD-structuur (Introduction, Methods, Results, Discussion) zorgt voor helderheid en sluit aan bij de verwachtingen van wetenschappelijke tijdschriften, waarbij de methodologie als eerste wordt uitgewerkt.
De meeste onderzoekers schrijven hun inleiding als eerste. Dat is meteen al een fout. Het schrijfproces van een wetenschappelijk artikel volgt een logica die pas duidelijk wordt als iemand deze helder uitlegt. Veel studenten komen er op de harde manier achter dat het zomaar vullen van een leeg document – zonder de structuur, de juiste volgorde en de eisen van het tijdschrift te begrijpen – leidt tot een directe afwijzing of pijnlijke revisierondes. Deze gids neemt je mee door elke fase, van het identificeren van een research gap (onderzoekshiaat) tot het reageren op peer reviewers. Zo besteed je minder tijd aan het herstellen van fouten en meer tijd aan het produceren van werk dat het publiceren waard is.
| Punt | Details |
|---|---|
| Volg de IMRaD-structuur | De meeste empirische artikelen gebruiken Introduction, Methods, Results en Discussion als basisstructuur. |
| Schrijf de methodologie vóór de inleiding | Door eerst de methoden uit te werken, leg je de methodologie vast voordat je aan de interpreterende secties begint. |
| Maak je literatuurstudie argumentatief | Een thematische, op debat gerichte literatuurstudie onderbouwt jouw onderzoekshiaat veel beter dan simpele samenvattingen. |
| Redigeer in meerdere rondes | Elke revisieronde moet zich richten op één element: helderheid, flow, citaties of opmaakvereisten. |
| Kies het juiste tijdschrift vóór indiening | Controleer de Aims and Scope (doel en reikwijdte) voor indiening om een directe afwijzing bij de eerste lezing te voorkomen. |
De ruggengraat van het meeste empirische onderzoek is de IMRaD-structuur: Introduction (Inleiding), Methods (Methoden), Results (Resultaten) en Discussion (Discussie). Volgens de publicatiegids van UCSF volgen originele empirische artikelen doorgaans dit format, hoewel er afhankelijk van het tijdschrift en de discipline specifieke variaties bestaan. Een overzichtsartikel (review) heeft bijvoorbeeld geen traditionele methodesectie, terwijl een casestudy de resultaten en discussie kan samenvoegen tot één verhalende sectie.
Begrijpen waar elke sectie daadwerkelijk voor dient, is belangrijker dan het uit je hoofd leren van de labels.
Naast IMRaD vereisen sommige tijdschriften extra secties, zoals een theoretisch kader, een paragraaf over beperkingen (limitations) of een subsectie over praktische implicaties. Download altijd de auteursrichtlijnen van het tijdschrift voordat je ook maar één alinea schrijft. Deze richtlijnen bepalen de woordlimieten, citatiestijl, opmaak van figuren en zelfs welke niveaus van tussenkopjes je mag gebruiken. Deze stap overslaan is een van de snelste wegen naar een directe afwijzing.
Goed academisch schrijven begint weken voordat je een tekstverwerker opent. De planningsfase bepaalt of jouw artikel een wezenlijke bijdrage levert, of slechts ruis toevoegt aan een toch al overvol vakgebied.
Een echt onderzoekshiaat vinden
Een onderzoekshiaat (research gap) is niet simpelweg een onderwerp waar de laatste tijd niemand over heeft geschreven. Het is een specifieke, verdedigbare leemte in de wetenschappelijke literatuur: een niet-bestudeerde populatie, een niet-toegepaste methodologie, of een onopgeloste tegenstrijdigheid tussen bestaande studies. Lees je eerst breed in binnen je vakgebied en beperk je literatuuronderzoek daarna tot de publicaties van de afgelopen vijf tot zeven jaar in je doeltijdschriften. Hiaten komen aan het licht wanneer je onderzoekers ziet schrijven toekomstig onderzoek zou moeten uitwijzen... of wanneer twee veelgeciteerde artikelen tot tegenstrijdige conclusies komen.
Een strategische literatuurstudie opbouwen
De meest gemaakte fout in het schrijfproces van een wetenschappelijk artikel is de literatuurstudie behandelen als een chronologische samenvatting van alles wat er ooit over een onderwerp is geschreven. Een goed opgebouwde structuur voor een literatuurstudie is thematisch en argumentatief. Het organiseert eerder werk in conceptuele groepen, belicht debatten, identificeert wat onopgelost blijft en positioneert jouw onderzoek als de logische volgende stap. Een thematische, op debat gerichte review doet iets wat een samenvatting nooit kan: het onderbouwt waarom jouw onderzoek noodzakelijk is.
Een gerichte stelling of hypothese formuleren
Je stelling of onderzoekshypothese moet specifiek genoeg zijn om binnen de reikwijdte van één artikel te kunnen testen en verdedigen. Sociale media beïnvloeden het leerproces van studenten is geen stelling. Passief gebruik van sociale media tijdens hoorcolleges correleert met lagere herinneringsscores bij bachelorstudenten in STEM-opleidingen is wél een stelling. De specificiteit van je onderzoeksvraag bepaalt de vorm van je hele artikel.
Pro-tip: Maak een eenvoudige opzet met één zin per sectie voordat je begint met schrijven. Dit dwingt je om een argument te kiezen voordat je verdwaalt in het schrijfproces zelf.
Zodra je opzet staat en je aantekeningen per thema zijn geordend in plaats van per bron, ben je pas echt klaar om te schrijven.
Hier verspillen de meeste studenten uren aan moeite door op de verkeerde plek te beginnen. De aanbevolen schrijfvolgorde is contra-intuïtief, maar wel gebaseerd op logica.
Methoden als eerste. Door de methoden vóór de andere secties te schrijven, dwing je jezelf om je procedures te documenteren terwijl ze nog vers in het geheugen liggen. Dit zorgt voor de mate van detail die nodig is voor reproduceerbaarheid. Het verankert bovendien elke volgende sectie in wat je daadwerkelijk hebt gedaan, niet in wat je had willen doen.
Resultaten als tweede. Rapporteer je bevindingen als objectieve feiten. Elke bewering in deze sectie moet herleidbaar zijn tot een specifieke tabel, figuur of statistische output. Weersta de neiging om zaken uit te leggen of te interpreteren. Bewaar dat voor de discussie.
Discussie als derde. Nu is het tijd om te interpreteren. Koppel je resultaten aan de literatuur die je tijdens de planningsfase hebt bestudeerd. Ga direct in op onverwachte bevindingen. Benoem je beperkingen duidelijk; reviewers merken het op als je dit niet doet en zullen je erop wijzen. Sterke discussiesecties beantwoorden voor elke belangrijke bevinding de vraag: En dan? (So what?).
Inleiding als vierde. Door je inleiding te schrijven nadat je de resultaten en discussie kent, kun je het onderzoekshiaat en het doel met precisie kaderen. Je weet precies wat je studie heeft opgeleverd, dus kun je een inleiding schrijven die daar naadloos op aansluit. De inleiding moet het belang aantonen, de huidige kennis in kaart brengen, het hiaat benoemen en het doel van je studie formuleren.
Abstract en titel als laatste. De titel en het abstract (samenvatting) kun je het beste schrijven nadat je het manuscript hebt afgerond. Het abstract is meestal ongeveer 250 woorden lang en moet het probleem, de methoden, de resultaten en de implicaties beknopt samenvatten. Je titel moet de belangrijkste variabelen of constructen van je studie bevatten en de bijdrage van het artikel in minder dan vijftien woorden duidelijk maken.
Pro-tip: Schrijf je discussiesectie met een uitgeprinte versie van je resultaten naast je. Telkens wanneer je een interpreterende bewering doet, controleer je fysiek of een bijbehorend datapunt dit ondersteunt voordat je verdergaat.
Deze volgorde is niet willekeurig. Het weerspiegelt de manier waarop kennis wordt opgebouwd: vanuit het bewijs naar buiten toe, niet vanuit het argument naar binnen.
Het schrijven van een eerste versie is slechts het halve werk. Het schrijfproces van een wetenschappelijk artikel leunt zwaar op revisie. De onderzoekers die gepubliceerd worden, zijn meestal degenen die bereid zijn een conceptversie volledig uit elkaar te halen en meerdere keren opnieuw op te bouwen.
De meest effectieve aanpak is om afzonderlijke redactierondes uit te voeren voor verschillende prioriteiten:
Bouw kwaliteitscontroles op sectieniveau in je revisieroutine in. Voordat je de resultaten afrondt, controleer je of elke bevinding verwijst naar een datatabel. Voordat je de discussie afrondt, controleer je of de beperkingen expliciet zijn vermeld. Deze controles vangen de fouten af die het vaakst terugkomen uit peer reviews.
Het kiezen van het juiste tijdschrift is een strategische beslissing. Bekijk de Aims and Scope van elk tijdschrift dat je overweegt. Het selecteren van een tijdschrift dat aansluit bij jouw type onderzoek en beoogde doelgroep, heeft direct invloed op je kansen om door de initiële redactionele beoordeling te komen. Een kwalitatief onderwijsonderzoek dat wordt ingediend bij een biomedisch tijdschrift komt niet door de eerste controle, hoe goed het ook is geschreven.
Wanneer je klaar bent om in te dienen, bereid je je begeleidende brief (cover letter) met net zoveel zorg voor als het manuscript zelf. Je cover letter is een directe pitch aan de redacteur: vermeld waarom jouw artikel specifiek bij dit tijdschrift past, welk hiaat het opvult en waarom het juist nu relevant is voor de lezers van het tijdschrift. Drie gerichte alineas zijn voldoende. Houd het professioneel en direct.
Wanneer de feedback van de peer review binnenkomt, behandel deze dan als een technisch probleem, niet als persoonlijke kritiek. Reageer op elke opmerking, of je het er nu mee eens bent of niet. Voer voor elke voorgestelde wijziging de aanpassing door en noteer waar dit in het manuscript is gebeurd, of leg duidelijk en respectvol uit waarom de kritiek niet van toepassing is. Reviewers hebben niet altijd gelijk, maar ze zijn wel altijd de poortwachters.
Ik heb onderzoekers maandenlang om dezelfde conceptversie heen zien draaien omdat ze alles tegelijk probeerden te schrijven. Het schrijfproces van een wetenschappelijk artikel beloont mensen die het opdelen in afzonderlijke fasen en de verleiding weerstaan om de tekst te polijsten voordat de argumentatie staat als een huis.
Wat ik heb geleerd van het observeren van tientallen indieningscycli, is dat de schrijvers die consistent publiceren, redigeren als een afzonderlijke cognitieve taak zien ten opzichte van het schrijven zelf. Ze schrijven om te ontdekken en redigeren vervolgens om te verduidelijken. De twee modi vereisen verschillende mentale toestanden, en het mixen ervan leidt tot trage vooruitgang en middelmatige resultaten.
Mijn mening over de literatuurstudie is dat de meeste mensen er te veel van schrijven. Een strakke, argumentatieve review van de vijftien meest relevante artikelen is beter dan een uitgestrekte samenvatting van vijftig stuks. De kwaliteit van de verdieping, niet de kwantiteit van de citaties, toont aan dat je een vakgebied wetenschappelijk beheerst.
De meest ondergewaardeerde vaardigheid in academisch publiceren is weten wanneer een concept goed genoeg is om in te dienen, in plaats van perfect. Perfectionisme levert uitstekend onderzoek op dat nooit wordt gepubliceerd. Publiceer, krijg feedback en verbeter.
— Tilen
Het schrijven van een wetenschappelijk artikel is veeleisend werk, en het hebben van de juiste tools maakt het proces aanzienlijk minder overweldigend.
Samwells AI-tools voor onderzoeksartikelen helpen je om van ruwe aantekeningen naar een gestructureerde conceptversie te gaan, zonder je eigen stem of argumentatie te verliezen. Het platform ondersteunt de juiste opmaak van citaties voor APA, MLA en andere belangrijke stijlen. Daarnaast helpen de realtime AI-detectiecontroles je om de originaliteit gedurende het hele schrijfproces te behouden. Of je nu een literatuurstudie opbouwt, je discussiesectie verfijnt of je abstract verbetert, met Samwells Power Editor kun je specifieke secties gericht herzien. Meer dan een miljoen studenten en academische professionals hebben Samwell al gebruikt om geloofwaardig, goed gestructureerd academisch werk te produceren.
IMRaD staat voor Introduction (Inleiding), Methods (Methoden), Results (Resultaten) en Discussion (Discussie). Het is het standaardraamwerk dat wordt gebruikt in de meeste empirische onderzoeksartikelen binnen de exacte en sociale wetenschappen.
Schrijf eerst de methoden, dan de resultaten, vervolgens de discussie, daarna de inleiding en eindig met het abstract en de titel. Deze volgorde zorgt ervoor dat elke sectie is gebaseerd op wat je daadwerkelijk hebt gevonden.
De meeste abstracts zijn ongeveer 250 woorden lang en moeten het onderzoeksprobleem, de methoden, de belangrijkste resultaten en de implicaties behandelen. Controleer altijd de auteursrichtlijnen van het specifieke tijdschrift voor de exacte limieten.
Een wetenschappelijke literatuurstudie is thematisch en argumentatief. Het groepeert eerder werk op basis van concept of debat, identificeert wat onopgelost blijft en onderbouwt waarom jouw onderzoek een specifiek hiaat opvult.
Lees de Aims and Scope van het tijdschrift zorgvuldig door en zorg dat je inzending aansluit bij de vermelde focus en artikeltypes. Volg de auteursrichtlijnen nauwkeurig op wat betreft opmaak, aantal woorden en citatiestijl voordat je indient.
